Czym jest Byggekort?

Zgodnie z ustawą Ministerstwa Pracy i Integracji Społecznej od 1 stycznia 2008 roku każdy pracownik branży budowlanej powinien mieć identyfikator branżowy (nor. Byggekort).

Byggekort to karta identyfikacyjna, którą każdy pracownik budowlany jest zobowiązany nosić przy sobie podczas wykonywania prac budowlanych. Jeżeli nie masz przy sobie karty Byggekort, to w razie kontroli Inspekcji Pracy możesz otrzymać karę. Byggekort jest potrzebna po to, żeby szybko zidentyfikować pracownika oraz firmę, dla której pracuje.

599987_72438734

Kto powinien zatroszczyć się o wyrobienie karty Byggekort?

Pracodawca powinien wyrobić dla siebie i swoich pracowników identyfikator Byggekort.

Dotyczy to m.in.:

  • Firmy jednoosobowych, które pracują na placach budowy;
  • Firmy norweskie oraz zagraniczne, które pracują na placach budowy;
  • Rzemieślnicy, którzy zajmują się budową i remontami domów lub domków prywatnych właścicieli;
  • Osoby, które pracują regularnie na terenie budowy;
  • Agencje pośrednictwa pracy, które zatrudniają pracowników do pracy na budowie.

W pracy Byggekort trzeba mieć zawsze ze sobą.

Jeżeli jesteś zatrudniony w kilku firmach budowlanych musisz mieć kartę Byggekort w każdej z tych firm.

Aby zamówić Byggekort należy zarejestrować się w:

- Rejestrze Podmiotów Gospodarczych (nor. Enhetsregisteret),
- Rejestrze płatników VAT (nor. Merverdiavgiftsregisteret),
- Rejestrze ludności (nor. Folkeregisteret),
- Rejestrze Pracodawców i Pracowników (Aa-registeret, dotyczy firm zatrudniających pracowników),

Potrzebujesz pomocy? Napisz do nas, abyśmy pomogli Ci zdobyć identyfikator Byggekort. 

Chcesz mieć firmę w Norwegii? Zobacz, jaki rodzaj działalności będzie dla Ciebie odpowiedni!

Osoby, które dopiero zaczynają przygodę z biznesem w Krainie Fiordów i nie prowadzą działalności powiązanej z wysokim ryzykiem, najczęściej wybierają jednoosobową działalność gospodarczą (Enkeltpersonforetak, ENK). Właścicielem takiej firmy jest pojedyncza osoba (mogą to być także małżonkowie). W firmie jednoosobowej brak kapitału zakładowego. Brak także rozdziału między majątkiem firmy a majątkiem właściciela. Jest to dobry wybór dla osób, które nie wiedzą jeszcze, jakich zysków firmy się spodziewać. Firmę jednoosobową warto założyć, jeśli nie planuje się zatrudniać wielu pracowników oraz w przypadku obracania niezbyt dużymi środkami.

599987_72438734

Innym, równie popularnym typem firmy jest spółka akcyjna (Aksjeselskap, AS). W tym przypadku wymagany jest kapitał zakładowy w wysokości 30 000 NOK. Firma ta ma status osoby prawnej, a jej majątek oddzielony jest od majątku udziałowców, którzy za ewentualne zobowiązania spółki odpowiadają do wysokości kapitału zakładowego. Dzięki możliwości zatrudnienia się w spółce akcyjnej udziałowcy mogą korzystać ze wszystkich praw przynależnych pracownikom. Warto pamiętać, że założenie spółki oznacza większe koszty i jest bardziej skomplikowane niż w przypadku firmy jednoosobowej. Ten typ firmy polecany jest osobom obracającym dużymi kwotami, zatrudniającym wielu pracowników i posiadającym stabilne i regularne zamówienia.

Warto mieć na uwadze, że w przypadku braku pewności co do powyższych kryteriów bezpiecznym rozwiązaniem jest założenie firmy jednoosobowej, którą w każdej chwili można przekształcić w spółkę akcyjną.

Jeśli właściciel firmy zagranicznej chce założyć w Norwegii filię, rejestruje w rejestrze podmiotów gospodarczych Norskregistrert utenlandsk foretak (NUF). Rejestracja potrzebna jest także w przypadku krótkich kontraktów (mniej niż 183 dni kalendarzowych) oraz w razie wynajmu pracowników innemu przedsiębiorstwu. NUF powinien kontaktować się z urzędami skarbowymi w Norwegii i kraju macierzystym. Z tego powodu na tego typu działalność można zdecydować się, gdy opodatkowanie w kraju macierzystym jest niższe. Należy jednak pilnować, aby w Norwegii nie powstał obowiązek podatkowy przedsiębiorstwa, który w dużej mierze zależy od długości zleceń w Norwegii oraz rozmieszczenia siedzib filii. Końcowa decyzja o obowiązku podatkowym należy do Urzędu podatkowego w Norwegii.

Ta forma prawna jest odpowiednia dla firm, które chcą przenieść znaną markę handlową do Norwegii, w przypadku krótkich zleceń oraz braku stałej siedziby w Norwegii. Niemniej jednak warto pamiętać, że w przypadku braku siedziby w Norwegi należy znaleźć reprezentanta VAT w Norwegii.

Wywóz towaru z Polski do Norwegii

Obszar Królestwa Norwegii nie jest objęty europejską unią celną. Jednak, dzięki Porozumieniu o Europejskim Obszarze Gospodarczym między Polską a Norwegią, działa strefa wolnego handlu, która daje możliwość wymiany gospodarczej towarów między tymi krajami. Strefa wolnego handlu nie obejmuje  jednak produktów rolno-spożywczych oraz rybnych. Informacje na ten temat można uzyskać na stronie Norweskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Żywności pod adresem www.mattilsynet.no.

Biznes w Norwegii

Biznes w Norwegii

W przypadku, gdy polski sprzedawca chciałby eksportować towary do Norwegii, powinien zarejestrować się w systemie EORI (Wspólnotowy System Rejestracji i Identyfikacji Podmiotów Gospodarczych), który ma na celu ułatwienie procedur celnych związanych z handlem pomiędzy krajami europejskimi. Nadanie numeru EORI jest niezbędne do przeprowadzania transakcji i czynności celnych. W celu rejestracji w systemie EORI należy złożyć odpowiedni wniosek i przesłać go pocztą lub złożyć osobiście w urzędzie celnym lub oddziale na terytorium Polski.

Chęć wywozu towaru z Polski należy zgłosić w formie pisemnej za pomocą dokumentu SAD lub poprzez elektroniczne zgłoszenie, które należy przesłać do Systemu Kontroli Eksportu. SAD to formularz Jednolitego Dokumentu Administracyjnego. Na dokumencie tym podane są informacje dotyczące wagi i wartości towaru. Dokument składa się z trzech kart. Karta 1 przeznaczona dla urzędu celnego i za jej pomocą powinno się dokonać zgłoszenia celnego wywożonego towaru. Karta 2 służy jedynie do celów statystycznych, a karta 3 przeznaczona jest dla zgłaszającego wywóz towarów.

Po zakupie towaru w Polsce należy z fakturą oraz towarem udać się do urzędu celnego, gdzie zostaną przygotowane dokumenty wywozowe (SAD). W dokumentach tych określona jest waga oraz wartość towaru. Po dotarciu do Norwegii należy udać się z towarem oraz z przygotowanym w Polsce dokumentem wywozowym SAD do norweskiego urzędu celnego, który zweryfikuje zgodność produktu oraz wypełni norweskie dokumenty celne. Na granicy opłacany jest również norweski VAT (czyli MVA) oraz cło – jeśli przewożony towar objęty jest tym podatkiem.

Szukasz więcej informacji na ten temat? Napisz do nas na post@norwegiaconsulting.pl.